Tragovi
08.09.1796.
Vladika bački Jovan Jovanović, blagoslovio je i osveštao somborsku crkvu posvećenu sv. Jovanu Preteči, čije je građenje završeno šest godina ranije, a proteći će više od decenije kada će Pavel Đurković, maler iz Baje, završiti njezino ikonopisanje. Crkva je "duga 13 hvati i 2 palca, široka 5, a visoka 6 hvati".
08.09.1856.
U Somboru je rođen dr PAVEL-PAJA DRAKULIĆ, prva ličnost Sombora na susretanju 19. i 20. veka. Vlasnik advokatske kancelarije stupio je u politički život grada i ovostranih Srba u celini, kroz Narodnu stranku grofa Alberta Aponjia, iz koje je 1892. na opozicionoj listi u Somboru biran u Ugarski sabor, što će se ponoviti i 1901. i 1905. godine, ali sa programom Liberalne stranke. U dva maha je biran i za poslanika Narodno-crkvenog sabora u Sr. Karlovcima, ali mu je zbog zdušnog zalaganja za predlog Zakona o obaveznom građanskom braku, koji je u mnoštvu odrednica bio protivu interesa nacionalnih manjina, mandat iz 1902. poništen odlukom radikalske većine u Saboru. Poznat kao veoma prek i nagao čovek, koji je svoje sporove najčešće rešavao dvobojima. Živeci na visokoj nozi zapao je u dugove, te je sebi prekratio život revolverskim hicem, u noći između 7. i 8. jula 1907. godine u Budimpešti.
09.09.1781.
Paroh iz Bača Ksaver Gažlević osveštava otvorenje KAPELE MARIJE SNEŽNE podignute u salaškom naselju Čičovi, nadomak Sombora, sredstvima Josipa Markovića, doživotnog senatora i u međuvremenu biranog sudije slobodnog i kraljevskog grada Sombora. Do kapele je stigla mnogoljudna procesija koju je predvodio Bona Mihalović, upravnik bratstva franjevaca i kapistranaca somborskih. Ktitor je za visoke uzvanice priredio i svečani ručak. Od tada, pa sve do naših dana, ovde se o tom prazniku okuplja silan svet.
09.09.1791.
Sudija somborski JEFTIMIJE POPOVIĆ i celokupna uža porodica: supruga Jelisaveta i deca Aron, Jovan, Đorđe, Nikola, Leposava, Sofija i Katarina, su dobili plemstvo, pri čemu su morali svoje prezime mađaronizovati u Paphazi. Plemstvo je u Bačkoj županiji proglašeno 1793. godine.
10.09.1742.
Posredovanjem Jožefa Lošoncija, potpisan je UGOVOR O KOLONIZACIJI PUSTARE BEZDAN, na osnovu koga je prvih 60 mađarskih porodica iz županija Vesprem, Tolna, Baranja i Šomođ, kao slobodni seljaci-podložnici dobilo u zakup erarsko zemljište i otpočelo gradnju svojih staništa. Zgrade su, uglavnom, građene od trske i blata, kao i prva crkva koja je 1755. izgorela u požaru, te je naredne godine podignuta nova, ovoga puta od tvrdog materijala. Time je počelo jačanje mađarskog nacionalnog elementa u ovom delu Bačke. Godine 1745. doseljeni počinju plaćati porez, a tri godine potom, Bezdan već broji 1.492 stanovnika
11.09.1697.
Austrijska vojska pod komandom Eugena Savojskog je u BICI KOD SENTE, odnela veliku pobedu nad Turcima, prebacivši ih preko linije Sava-Dunav u pravcu juga. U bici je učestvovalo i 500 Somboraca pod vođstvom kapetana Jajića. Nakon poraza jedan odred Osmanlija je upao u Sombor, ali su ih preostali žitelji u njemu, uglavnom žene, starci i deca, uspeli proterati, te su se u znak sećanja, od tada pa sve do 1941, svake večeri u 9 sati oglašavala zvona svih somborskih crkava. Ova pobeda je ovekovečena na istoimenoj slici koja, kao najveća slika radjena tehnikom ulje na platnu u našoj zemlji, ukrašava Svečanu salu somborske opštinske Skupštine.
11.09.1869.
Od pravca Subotice, u Sombor je stigao prvi voz uvrstivši ga tako u red naseobina koje će povezati tzv. “Donja ugarska zemaljska željeznica”, počev od Subotice, pa preko Sombora i Dunava, sve do Rijeke, tadanje Fiume. Tim značajnim povodom je priređen banket za 68 uglednika za šta ugostitelj Edvard Bekei podnosi Magistratu račun na 408 forinti, tražeći da mu se isplati još 268 forinti budući da je samo 140 prikupljeno od zvanica. Uskoro će na prilazu stanici, gradonačelnik Petar Vukićević inicirati podizanje prvog somborskog parka koji i danas ukrašava ovaj deo grada.
12.09.1687.
Austrijske regimente, pod vođstvom generala Veteranija, su bez borbe ušle u Sombor koji su, nekoliko dana ranije, napustili njegovi dojučeranji gospodari Turci. Bio je to dan neviđenog slavlja hrišćanskog življa na koji su čekali punih 146 godina, od 1541. kada je Sombor osvojio Pertev paša i priključio tada moćnoj Turskoj carevini, a dve godine potom će ga po prvi put pod današnjim imenom upisati u svoje deftere.
12.09.1892.
Održana je sednica Gradske skupštine somborske, posvećena 90. rođendanu Košut Lajoša, vođe Mađarske bune 1848/49. godine. Velikom većinom prisutnih, 47 "za" i 12 "protiv", izglasano je da se Košut proglasi počasnim građaninom Sombora i glavna ulica nazove njegovim imenom. Interesantno je da je nosilac ovog predloga bio jedan Srbin, dr Pera Cvetković, predsednik Pravoslavne crkvene opštine. Protiv su glasali, svi bez izuzetka, vladine pristalice jer je tada Sombor bio opozicioni grad. Košut Lajoš je umro 1894. u Torinu (Italija), gde je živeo u izgnanastvu.
