Tragovi
01.11.1761.
Antun Gažlević, generalni vikar kaločke nadbiskupije, u crkvi presv. Trojstva, drži pontifikalnu-prvosvešteničku misu kojom STEVANA JAGODIĆA proglašava prvim parohom-župnikom Sombora i uvodi ga u dužnost. Ovim je ostvaren nalog cara Josipa II kojim su franjevci obavezani da napuste Sombor i presele se u Baju, a parohijalna jurisdikcija se prenosi na župno sveštenstvo. U međuvremenu su franjevci predali crkveni prostor, krstionicu, odežde, zastave "ilirskih" i nemačkih veroučitelja, te spisak franjevačkog bratstva, knjiga i dr...
01.11.1848.
U Somboru je rođen JAŠA GRGUROV, ugledni trgovački i društveni radnik, koji je završivši srpsku pravoslavnu veroispovednu školu i mađarsku realku u rodnom gradu, izučio trgovački zanat kod čuvenog trgovca gvožđarskom robom Mihajlovića u Vukovaru i još kao mladić preuzeo očevu trgovinu koju je za kratko vreme unapredio. Vrlo imućan, bio je jedan od prvih akcionara "Somborske trgovačke i zanatlijske banke", a kao ugledni građanin biran je za člana i upravnika Srpske čitaonice, člana uprave Srpske pravoslavne crkvene opštine i člana Privrednika društva iz Zagreba, koje je naukovalo i zapošljavalo siromašnu decu iz Hrvatske, Slavonije i Bosne i Hercegovine. Bio je član Matice srpske i pretplatnik na gotovo sva njezina izdanja. Umro je 1895. u Somboru.
04.11.1772.
U Somboru je rođen JOVAN SAVIĆ, koji će, završivši prava u Pešti, postati sekretar vršačkog episkopa, zatim profesor bogoslovije u Sr. Karlovcima, da bi, zbog sukoba sa mitropolitom Stratimirovićem, 1805. prešao u ustaničku Karađorđevu Srbiju, od kada se počinje nazivati IVAN JUGOVIĆ. Veoma obrazovan i poliglota; uz maternji srpski, govorio je nemački, francuski, ruski, latinski i mađarski jezik, u Srbiji obavlja brojne, složene i odgovorne dužnosti u diplomatskim misijama, kao sekretar Praviteljštvujućeg sovjeta i popečitelj prosvete, učitelj je Vuku Karadžiću za nemački jezik, osnovatelj i predavač Velike škole u Beogradu koja će kroz vreme 1905. prerasti u Beogradski univerzitet. Na kraju, opanjkan od zavidnika, već ozbiljno oboleo, vraća se kod brata u Bečkerek (Zrenjanin) 1813, gde je iste godine i umro 7. novembra.
04.11.1845.
Rođen je u Somboru DIMITRIJE-MITA JOSIĆ, veliki patriota, prosvetni i književni pregalnik. Nakon somborske Preparandije i studija u Bremenu, profesor je Učiteljske škole u Pakracu, gde po izbijanju srpsko-turskog rata 1877-78. biva uhapšen i isključen iz nastave u celoj Austrougarskoj. Stoga prelazi u Srbiju za profesora i direktora ženske učiteljske škole i profesora Bogoslovije u Beogradu, a potom Niže gimnazije u Velikom Gradištu, gde je i umro 5. juna 1899. Mnogo je i pisao; u Školskom listu, Prosvetnom glasniku i Učitelju, a pokrenuo je i izdavao 1882-83. Srpče, ilustrovani list za decu, te časopis Narodna škola, list za učitelje i sve prijatelje osnovne škole u Požarevcu 1896-97. Mnogo je i prevodio sa nemačkog jezika, a bio je i član Matice srpske.
04.11.1781.
U prisustvu najviših varoških odličnika, Georgije Tamaši, paroh iz Jankovca, po odredbi nadbiskupa barona Adama Patačića “od Zvijezde”, rukopoložio je STEVANA JAGODIĆA za prvog župnika župe presv. Trojstva u Somboru, od kako je parohijalna jurisdikcija sa franjevaca prešla u nadležnost mirskog sveštenstva. Pre toga, Jagodić je službovao u Baji, Kaloči, Santovu, Dušnoku, Kolutu i Sonti. No, na ovom mestu neće se dugo zadržati; poživevši 64 godine, iznenada je preminuo u Somboru 28. jula 1784. i sahranjen je u katakombama svoje župne crkve.
05.11.1782.
U novoizgrađenom zdanju, počinje nastava u somborskoj LATINSKOJ ŠKOLI, za koju je kamen temeljac postavljen 3. maja iste godine. Zgrada će tačno jedan vek kasnije biti porušena da bi na njezinim temeljima niklo gimnazijsko zdanje 1886, a današnji izgled, nadograđivanjem drugog sprata, dobilo 1938. godine. I sada je ovde gimnazija, koja nosi ime Veljka Petrovića, njenog đaka i velikana našeg književnog stvaralaštva.
05.11.1848.
U Pančevu je rođen MITA PETROVIĆ, koji je nakon gimnazije u Sr. Karlovcima i više škole u Vinkovcima, filozofiju, prirodne i matematičke nauke slušao u Haleu, Tibingenu i Pragu, da bi završetkom studija došao za profesora somborske Učiteljske škole. Od pisanja književnih ogleda, pedagoških i didaktičkih rasprava, okreće se pisanju udžbenika, te poučnih knjiga za poljoprivrednike. Vrhunski rezultati preporučili su ga za dopisnog člana Srpske kraljevske akademije nauka i umetnosti, Književnog odeljenja Matice srpske, Srpskog učenog društva, Etnografskog muzeja u Lajpcigu, Hrvatskog pedagogijskog zbora… Ali, širinu i energiju intelektualnog angažmana, njegovo telo nije izdržalo: preminuo je u zavodu za umobolne u Pešti, 29. decembra 1891, a sahranjen na Uspenskom groblju somborskom.
05.11.1918.
U dvorišnom delu Gradske kuće, jer svi zainteresovani nisu mogli stati u Svečanu salu, osnovano je MESNO NARODNO VEĆE SRBA I BUNJEVACA, koje će odigrati presudnu ulogu u prihvatu srpskih jedinica i organizaciji života grada u prvim poratnim danima. Veće je brojalo 145 članova, na čelu mu je bio dr Jovan-Joca Lalošević, potpredsednici su bili dr Stevan Maglić i Antun Bošnjak, a sekretari Pavle Terzin i Dušan Temerinac. Veće je činilo 39 intelektualaca, 18 trgovaca, 10 zanatlija i 78 uglednih zemljoradnika. Sam čin formiranja Veća bilo je ustvari realizacija dogovora od pre dva dana u kući Joce Laloševića.
06.11.1876.
U Somboru je rođen MARTIN MATIĆ, koji nakon gimnazije u Somboru i Baji, doktorira prava u Pešti i postaje advokatski pripravnik u Somboru. No, 1904. uključuje se u sindikalni pokret, boreći se za socijalnu i penzionu zaštitu radnika. Nakon rata kratko je župan Baje, član Odbora za razgraničenje Mađarske i Kraljevine SHS, predstavlja Bunjevce i Šokce Bajskog trokuta na mirovnoj konferenciji u Parizu, agitujući među njima da se opredele za život u novoj državi. U Nevenu, subotičkom bunjevakom listu, zalaže se za nacionalnu afirmaciju Bunjevaca, a u Somboru je direktor Okružnog ureda za osiguranje radnika. Godine 1940. seli se u Beograd, gde je i umro, 27. januara 1945.
07.11.1944.
U Somboru je formiran BOLNIČKI CENTAR BROJ 2, čime je ustvari počela priprema za čuvenu Batinsku bitku. Za upravnika Centra je imenovan dr Vinko Zaninović, partizanski major, a za njegovog pomoćnika sovjetski major Ivan Safronov. Centar je imao šest bolnica, sa oko 2500 kreveta, mahom u Somboru, a nešto i u okolnim mestima. Glavninu Centra su činile Bolnica br. 1 i 2, smeštene u paviljonima današnje Podgoričke ulice, dok je Bolnica br. 3 bila u zgradama civilne bolnice. Bolnički centar je rasformiran 25. avgusta 1945, do kada je zbrinuo preko 6000 ranjenika i bolesnika, postavši Vojna bolnica za područje Bačke. Bolnica br.3 je postala civilna Sreska bolnica, sa upravnikom dr Đorđem Lazićem, dotadanjim sanitetskim referentom Vojnog područja za Sombor, Apatin, Odžake i Kulu.
